9 Juni 2026
14:00DE SNIJD / Armand Snijders
Dit wordt geen vrolijke column, dat vertel ik u nu alvast. Op basis van wat er allemaal in het land gebeurt, kan dat ook bijna niet anders. Je hoeft alleen maar de kranten en de serieuze online media er op na te slaan en je bent gelijk rijp voor een depressie. Laat mij een paar feiten van de afgelopen tijd op een rij zetten: zoonlief van landbouwminister Mike reed op een goede nacht in een dienstauto met een mati over de Ringweg. Daar zagen ze een brom rijden zonder licht, zoals de helft van de bromfietsen zich op de weg begeeft. Het was echter reden om de bestuurder, een vijftienjarige knaap, klem te rijden, waardoor deze kwam te vallen. Ze brachten hem vervolgens naar het bureau, waar hij echter aangifte tegen het duo deed.
Ik begrijp dat het tweetal is opgesloten. Dat geeft een beetje hoop. Want van de autoriteiten horen we vaak niets over dit soort dingen en loopt het af met een sisser en verdwijnt het in de intussen overvolle doofpot. Misschien dat Mike ons – los van het politieonderzoek – kan uitleggen wat zijn zoon met een dienstauto moest, er van uit gaande dat het er eentje van LVV was. Dienstauto’s zijn toch voor de dienst en niet voor je kind? Of vergis ik mij? Maar misschien heeft Mike zijn zoon wel tot zijn adviseur gemaakt, dat zou alles verklaren. Er lopen op dat ministerie wel meer mensen met verrassende namen rond die opeens verstand hebben van LVV-zaken. En tante Jenny kijkt gelaten toe.
Er lopen op dat ministerie wel meer mensen met verrassende namen rond die opeens verstand hebben van LVV-zaken. En tante Jenny kijkt gelaten toe.
Dan was er de diefstal van kwik uit een politiebureau. Dat zou mij niet meer mogen verbazen na al het gejat in de bureaus en waar leden van de sterke arm bij betrokken waren. Ook daar horen we verrassend weinig over. Ook niet of de verantwoordelijken op staande voet ontslagen zijn, zoals minister Harish maanden geleden nog had beloofd toen hij stoer riep dat er geen plaats is voor rotte appels binnen het korps. Maar het zijn er inmiddels zo veel, dat er niet veel van het korps over zou blijven. Dus hij denkt waarschijnlijk dat hij beter kan blijven aanklooien met die ‘dieftige’ dienders, in plaats van hen te wippen. En ook hierbij kijkt tante Jenny – kennelijk – vol verbazing maar machteloos toe.
Ondertussen kregen we allerlei sombere berichten over ons heen: zoals dat de inflatie in april opnieuw is opgelopen, waardoor huishoudens weer meer geld kwijt zijn aan basisproducten en diensten. En dat Fernandes zomaar opnieuw de broodprijzen heeft verhoogd, waardoor in veel gezinnen een sneetje minder moet worden gegeten, terwijl er toch al zoveel kinderen met een lege maag naar school gaan. Brood is toch een eerste levensbehoefte? Maar daar trekt Fernandes zich niets van aan. En tante Jenny eet er waarschijnlijk ook niet minder om.
Zij heeft in haar eerste jaar op het pluche het land daarentegen wél opgezadeld met extra leningen van maar liefst 596 miljoen US dollar, die dus bovenop de paar miljard komen waar we al onder zuchtten. Joost mag weten hoe dat ooit terugbetaald gaat worden. Waarschijnlijk worden ze te zijner tijd weggestreept tegen de olie-inkomsten, die eigenlijk bedoeld zijn om ontwikkeling in het land te brengen. Die ontwikkeling moet dus een onbekend aantal jaren wachten. Tante Jenny kijkt in dit geval níet gelaten toe. Integendeel zelfs, zij is hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor de nieuwe schulden, die ze wel móest nemen om ’s lands schoorsteen rokende te houden. Zeker omdat het niet lukt om te snijden in de uitgaven van de overheid en om de inkomsten te vergroten.
En tot slot de recente actie in het onderwijsveld. Ik heb laatst al geschreven dat leerkrachten hun zin alleen zullen krijgen als ze op de barricaden gaan. Met die slappe vakbonden komen ze geen moer vooruit, maar nu hebben toch de rug gerecht en samen de regering op de knieën gekregen. Ik ben blij voor de meesters en juffen, de meesten werken er echt hard voor en hadden het al jaren eerder verdiend. Maar ja, de crisis hè, veroorzaakt door de Njang Dringi Prisiri-regering van Desi en het botte mes dat daarna onder Chan kwam, hebben alle opgebouwde zekerheden van vroeger de grond in geboord.
Ook mijn jongste – schoolgaande – dochter is van die rommelige jaren het slachtoffer geweest. Net zoals andere kinderen heeft zij zich moeten aanpassen in de coronajaren en alle bezuinigen die noodzakelijkerwijs moesten worden doorgevoerd. Vervolgens kregen zij en de samenleving de nog altijd door niemand begrepen onderwijsvernieuwingen door NPS-minister Marie door de strot geduwd, waarmee het complete onderwijs dreigde in te storten.
En nu dat deels is teruggedraaid en het allemaal wat beter leek te gaan, gingen de leerkrachten op de barricaden, met als gevolg dat de leerlingen helaas wéér twee dagen school misten. Terwijl ze sinds de – opvallend lange – paasvakantie al zoveel hadden gemist. In de week daarna was de school twee dagen gesloten vanwege rapportvergadering en een ouderochtend. Ik vraag mij af waarom ze dat niet buiten de lesuren kunnen doen, zoals vroeger gebruikelijk was. Maar goed, dat weer terzijde.
De week daaropvolgend moesten alle kinderen drie dagen thuisblijven omdat de vierde klassen tentamens hadden. Tussendoor hadden ze een paar dagen geen les omdat de klassen onder water stonden. Er was ook nog de Dag van de Arbeid en Ied-ul-Fitr en toen kwam Pinksteren. Dit laatste was vroeger goed voor twee vrije dagen maar nu opeens werd het een volle vakantieweek. Dochterlief houdt van vrije dagen maar na de laatste staking vindt zelfs zij het nu wel heel vervelend worden. Het motiveert een mulo-leerling ieder geval niet.
Dus ga er met mij maar vanuit dat uw kroost de komende maanden noodgedwongen opnieuw thuis zit.
Nu er naar het schijnt een principeakkoord ligt tussen de plotseling opgeleefde bonden en de regering, zou ik eigenlijk blij moeten zijn, toch? Wat dan de reden is dat ik dit toch in deze niet-vrolijke column aanhaal? Omdat ik vrees dat de bonden – en dus feitelijk de leerkrachten – zich weer met een kluitje in het riet hebben laten sturen. Want wat hebben deze nu eigenlijk bereikt? In ieder geval niets dat ze direct financieel voordeel oplevert, ofwel een forse salarisverhoging. Dus een paar extra sneetjes brood zitten er voorlopig nog niet in. De regering heeft met een paar goedkope afspraken, die de staatskas niet zo heel veel kosten, kostbare extra tijd gekocht.
Een belangrijk deel van de afspraken richt zich – zo wordt geschreven – ‘op de directe verbetering van de secundaire arbeidsvoorwaarden. De brillentoelage voor onderwijsgevenden stijgt per 1 juni 2026 fors van SRD 2.000 naar SRD 7.000, waarna deze op 1 januari 2027 verder groeit naar SRD 9.000. Positief is dat ook gepensioneerden binnen het onderwijs voortaan recht hebben op deze voorziening. Daarnaast ontvangen onderwijsgevenden vanaf augustus een jaarlijkse kledingtoelage van SRD 5.000 en stijgt de maandelijkse toelage voor afstandsonderwijs van SRD 350 naar SRD 850. Ook wordt er een nieuwe toelage voor permanente educatie geïntroduceerd, die veertien procent van de bezoldiging bedraagt.’
Over andere zaken, zoals de salarisverhoging, wordt de komende maanden onderhandeld. Voelt u het ook al aankomen? Dat loopt vast in het honderd, want tante Jenny roept al sinds haar aantreden dat er geen geld is. Dus ga er met mij maar vanuit dat uw kroost de komende maanden noodgedwongen opnieuw thuis zit.-.