Oosten

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Hoe graag zou ik ooit naar Japan willen. Het land trekt mij zo enorm aan. Natuurlijk vanwege de eeuwenoude culinaire traditie. Ook de architectuur trekt mij aan. Evenals de cultuur. We kennen allemaal de beelden van de Japanse voetbalfans die het stadion opruimen en zorgen dat ze het netter achterlaten dan ze het aantroffen.

In Japan hebben ze ook sociaal kapitalisme. Dat wil zeggen dat ze hun geldzucht zodanig hebben vormgegeven dat corruptie flink wordt afgestraft. Ook wordt ervoor gezorgd dat gemeenschappen kunnen meeprofiteren. Iedereen komt er dus op vooruit.

Natuurlijk zullen er mensen achterblijven. Elk voordeel heeft een nadeel wanneer men doorslaat. Het zelfmoordcijfer was er heel hoog. Evenals eenzaamheid onder mannen.

Toch vind ik dat er veel is waar Suriname een voorbeeld aan kan nemen. Vooral het afstraffen van corruptie. En de manier waarop zij veiligheid en hygiëne in openbare ruimtes instandhouden. Kinderen kunnen er veilig over straat. In ons land moeten ze uitkijken voor een man die zijn piemel macht over hemzelf geeft. Zwakkelingen hebben wij hier in dit land.

Corruptie is onze norm. We blijven allerlei technologische foefjes uit Amerika of Nederland halen. Om zaken te verbeteren. Maar de mens pakken we niet aan. Dus die foefjes werken ook alleen wanneer men dat wil.

Mijn liefde voor Japan is gegroeid door een bericht dat ik laatst zag. Er is een wet aangenomen die verbiedt dat aan kinderen wordt verteld over de hel en religie. Kort gezegd. Dat wordt er nu bestempeld als geestelijke mishandeling.

Eerst dacht ik dat het overdreven was. Tot ik terugdacht aan toen ik voor het eerst de verhalen hoorde over ‘die man in de lucht’ die altijd keek en me zou straffen. Mijn kleine ik had een sterke skinfiri die dat idee later verwierp. Vooral omdat vragen niet konden worden beantwoord. Niemand kon me vertellen wie ‘die man’ was. Ik was eerst ook bang, maar ik ben mijn voorouders zeer dankbaar dat ze mij uiteindelijk bij de les hebben gehouden.

Toen ik ouder werd, snapte ik het mechanisme van kolonialisme, kapitalisme en religie. Hoe die drie systemen hand in hand gingen. Misschien is dat wel de matrix waar ze het over hebben in die films. Een matrix of raamwerk waarin we allemaal worden gehouden. Waarom dat was, zien we nu zelf met eigen ogen. Die oude elite wiens nageslacht nu aan het roer is. Die weer openlijk zijn waanideeën over witte suprematie over ons laat neerkomen.

Ik schrijf er vaker over omdat het me blijft verbazen dat de geschiedenis zich herhaalt. Alsof het een vicieuze cirkel is. Waarom komen landen zoals Japan wel uit die cirkel? Betere vraag is: ‘waarom komt Suriname er niet uit?’

Misschien hebben wij wel PSTS. Daarmee bedoel ik post slavernij trauma syndroom. We willen dat trauma niet onder ogen zien. Dus blijven we voortbouwen op die aangeleerde systemen. Misschien hebben we onszelf daarin verloren. Kunnen we de weg naar huis, onze eigen yeye, niet meer vinden. Ja, we blijven dus cirkels maken in dat raamwerk van dienstbaarheid naar de Eerste Wereld.

Ik denk echt dat we daarvan moeten afwijken. We moeten voorzichtig kijken naar het Oosten. Laten we een keer een Japanse hoogwaardigheidsbekleder uitnodigen. Het kan een fiasco worden. Want we zijn echt een beetje onbehouwen. Japanners zijn van een ver ontwikkelde cultuur en bijbehorend niveau. Maar het zal een eerste stap zijn op een weg die ons misschien kan leiden naar een toekomst waarin we zelfstandig en vol zelfwaarde zijn. Een weg die ons misschien wel leidt naar iets anders dan het beste van het slechtste.-.

[email protected]

PS: deze column is geschreven met behulp van een dicteerapplicatie voor slechtzienden.